In de kerstperiode had ik een aantal mooie gesprekken met Eigen Kracht-coördinatoren, over hun ervaringen. Eén van hen vertelde: “In een samenleving waarin we elkaar zo nodig hebben, maar niet altijd vanzelf weten te vinden, is het mooi eraan bij te dragen dat dit wel lukt. Je komt als coördinator allerlei soorten mensen tegen. Mijn vertrouwen is gegroeid dat iedere groep komt waar ze moet zijn. Zo was er een moeder met twee kinderen die geen contact meer had met haar familie. In de periode dat haar man ziek werd, kregen ze ruzie.

“Voor mijn neefjes wil ik wel komen,” zei een vrouw over een bijeenkomst voor het gezin van haar zus. Een jeugdbeschermer had een Eigen Kracht-conferentie aangevraagd omdat er grote zorgen waren over twee kinderen. De ouders waren gescheiden, de kinderen woonden bij hun moeder. De vader kampte al jaren met een drugsverslaving. Voor de scheiding waren er grote ruzies geweest, tussen de ouders en ook met de familie. Na de scheiding leek het even beter te gaan, maar nu was de moeder overbelast. Er dreigde een ondertoezichtstelling.